Enrico Scrovegni, tefecilikle servet yapmış babasının ruhunu kurtarmak için Padova'da bir aile şapeli yaptırdı; 1305'te kutsanmaya hazır hale gelen iç mekânı süslemek üzere dönemin en gözde ressamını çağırdı: Giotto di Bondone. Sonraki üç yüz yıl boyunca Avrupa resminin çıkış noktası olacak fresk dizisi burada doğdu.

Giotto Meryem'in ve Mesih'in hayatlarını 39 sahne halinde, üç katlı bir kompozisyonla yan duvarlara, batı duvarına ise *Son Yargı*'yı yerleştirdi. Yenilik konuda değil, gösterimdedir. Bizans ikonasında figürler altın bir boşlukta dururlar — burada yer çekimi vardır. Mesih ağlanır; Meryem oğlunun ölü bedenini kucaklarken yüzü buruşur. Figürler birbirine bakar, eller titrer, gözler yaşarır. Bu, on iki yüzyıldır resimde olmayan bir şeydi.

Mimari ve mekân da değişti. Sahnelerin arka planında dağlar perspektifte gerilemeye başlar; binaların açılı duvarları gözün üç boyutu okumasına izin verir. Tam perspektif yüz yıl sonra gelecektir, ama mekânı bir kutu gibi düşünme fikri burada başlar.

Dante Alighieri'nin Giotto ile dost olduğu rivayet edilir; *İlahi Komedya*'da onu döneminin en büyük ressamı olarak anar. Modern sanat tarihi de aynı kanıdadır: Cimabue'yi geride bırakıp Rönesans'ın temellerini atan ressam Giotto'dur. Şapel 2021'de UNESCO Dünya Mirası listesine alındı.