1311 yılının bir Haziran günü Siena'da, Duccio di Buoninsegna'nın (yaklaşık 1255–1319) tamamladığı dev sunak resmi, atölyeden katedrale mumlar ve çan sesleriyle, tören alayı eşliğinde taşındı. Bir kentin bir tabloyu böyle karşılaması, resmin ortaçağ toplumundaki kutsal ağırlığını gösterir. "Maestà" ("görkem içinde"), tahtta oturan Meryem'i azizler ve meleklerle çevrili gösteren, iki buçuk metreyi aşan çok panelli bir yapıttı; arkasında İsa'nın yaşamından onlarca küçük sahne yer alıyordu.

Duccio, Bizans geleneğinin altın zeminini, hiyerarşik düzenini ve kutsal figürlerini korudu; ama onlara yeni bir şey kattı. Figürleri katı ve donuk değil; yumuşak yüz ifadeleri, zarifçe kıvrılan giysi kıvrımları, aralarında dolaşan sessiz bir duygu taşırlar. Çizgi akışkan ve müziksel, renkler incelikli ve zengindir. Arka yüzdeki anlatı sahnelerinde mekân, mimari ve el kol hareketleriyle bir öykü anlatma çabası belirir.

Duccio, çağdaşı Floransalı Giotto ile birlikte anılır; ama yolları farklıdır. Giotto figürlere ağırlık, hacim ve dramatik gerçeklik verirken — Rönesans'ın "katı" yolu — Duccio çizginin zarafetini, rengin inceliğini ve anlatının akışkanlığını seçti. Bu, Siena okulunun ayırt edici sesi oldu ve Simone Martini gibi ustalarla Avrupa'ya, hatta uluslararası Gotik üsluba yayıldı.

Maestà bugün parçalanmış hâlde, panelleri dünyanın çeşitli müzelerine dağılmış olsa da, ana gövdesi Siena'daki katedral müzesindedir. Batı resmi Rönesans'a giderken iki koldan aktı: Floransa'nın hacmi ve Siena'nın zarafeti. Duccio, ikincisinin kurucusudur.