Ortodoks Hristiyan dünyasında ikona, yalnızca bir resim değil, kutsal olana açılan bir "pencere" sayılır; bu yüzden ikona ressamı kişisel yaratıcılığını değil, geleneğin kutsal biçimlerini izler. Bizans'tan Rusya'ya geçen bu gelenek içinde keşiş Andrei Rublev (yaklaşık 1360–1430), bireysel bir dehanın nadir izini bıraktı.

Yaklaşık 1411'de (kimi kaynaklara göre 1425–27) yaptığı "Teslis" ikonası, İbrahim'e üç yabancı (melek) biçiminde görünen Tanrı sahnesini konu alır; ama Rublev anlatıyı en aza indirir. Geriye üç melek, bir masa ve üzerindeki bir kâse kalır. Üç figür neredeyse birbirinin aynıdır; başları hafifçe eğik, aralarında sessiz bir konuşma, bir sevgi dolaşır. Kompozisyon bir daire içine oturur — başlangıcı ve sonu olmayan, kapalı ve dingin bir birlik.

Rublev'in yeniliği renk ve duygudadır. Bizans ikonasının koyu, ağır, sert ifadesinin yerine, açık altın tonları, yumuşak bir mavi (kaybolmaya yüz tutmuş ünlü "Rublev mavisi") ve zarif, uzun figürler koyar. Katı teolojik bir bildiri yerine, sükûnet ve uyum üzerine bir tefekkür sunar. Yüzlerde tehdit ya da yargı değil, dinginlik vardır.

İkona Rus sanatının ulusal simgesi oldu; Rublev yüzyıllar sonra Ortodoks Kilisesi'nce aziz ilan edildi. Batı sanat tarihinin çoğu zaman Rönesans etrafında döndüğü bir dönemde, Rublev'in Teslis'i, aynı yüzyılda Floransa'da doğan perspektif devriminden bütünüyle farklı bir görsel dilin — mekânı değil ruhu, hacmi değil sükûneti arayan bir sanatın — ne kadar yükseğe çıkabileceğini gösterir.