Rönesans resmi iki kutup arasında gerilir. Floransa ve Roma ekolü *disegno*ya — çizime, desene, kesin konture — yaslanır; biçim önce çizgiyle kurulur, renk sonradan doldurulur. Venedik ise *colorito*yu seçti: biçim doğrudan renk lekeleriyle, ışık-gölge geçişleriyle inşa edilir; kontur çoğu zaman havada erir. Tiziano Vecellio (Titian), bu ikinci yolun en büyük ustasıydı.

1538'de Urbino Dükü için resmettiği bu tablo, ölçüsünü Giorgione'nin uzanan Venüs'ünden alır; ama Titian figürü uzak bir kırdan bir Venedik sarayının iç mekânına taşır. Arka planda hizmetçiler bir sandıktan giysi çıkarır, pencere kenarında bir mersin bitkisi ve uyuyan bir köpek — evlilik, sadakat ve şehvetin iç içe geçtiği bir sahne. Ama tablonun asıl konusu anlatı değil, ten'dir: Titian derinin sıcaklığını tek bir kararlı renkle değil, üst üste sürülen yarı saydam ince katmanlarla (glaze) kurar; ışık bedenin içinden geliyormuş gibi yayılır.

Çağdaşı sanatçı-biyografi yazarı Vasari, Titian'ın yaşlılığında "fırçayı parmaklarıyla kullandığını", yakından bakınca lekelerin karmaşa, uzaktan bakınca canlı bir bütün olduğunu yazar. Bu, resmin dokunulabilir bir yüzey olduğunu itiraf eden bir yöntemdir — üç yüzyıl sonra Manet'nin ve empresyonistlerin keşfedeceği şeyin habercisi.

Urbino Venüsü, sonraki her uzanan çıplak için ölçüt oldu; Manet 1863'te Olympia'yı doğrudan bu kompozisyonun üstüne kurup her ögesini bugüne çevirdi. Titian'ın rengi ise Rubens'ten Velázquez'e, oradan modern resme uzanan bütün bir soyun kaynağıdır. Tablo bugün Floransa'daki Uffizi'dedir.