On yedinci yüzyıl başında Antwerp'te çalışan Peter Paul Rubens (1577–1640), İtalya'da geçirdiği yıllarda Titian'ın rengini, Caravaggio'nun ışık-gölgesini ve antik heykelin gücünü içine çekmiş, sonra bunları kendi patlayıcı üslubunda eritmişti. Sonuç, Kuzey Avrupa Barok resminin en enerjik dilidir: kıvrılan bedenler, çapraz kompozisyonlar, kışkırtılmış kaslar ve sıcak, canlı bir ten.

"Samson ve Delila" bu üslubun erken bir doruğudur. Sahne, gücünü saçlarından alan Samson'ın, Delila'nın kucağında uyurken bir hizmetkârın saçını kesmesiyle ihanete uğradığı andır. Rubens dramı tek bir gergin ana sıkıştırır: kaslı sırt mum ışığında parlar, Delila'nın yüzünde pişmanlıkla suç ortaklığı karışır, kapıda Samson'ı ele geçirmek için bekleyen askerler görünür. Işık Caravaggio'dan gelir; ama beden ve hareketin coşkusu tümüyle Rubens'indir.

Rubens yalnız bir ressam değil, bir kurumdu. Antwerp'teki atölyesi düzinelerce yardımcı ve öğrenciyle (Anthony van Dyck dahil) çalışan bir üretim merkeziydi; kilise sunakları, saray tavanları, av sahneleri ve mitolojik diziler buradan çıkıyordu. Aynı zamanda diplomat ve saray adamıydı; birkaç dil konuşur, hükümdarlar arasında elçilik yapardı. Bu konumu, sanatçının zanaatkârdan saygın bir entelektüele yükselişinin simgesidir.

Rubens'in etkisi yüzyıllar sürdü: Watteau'dan Delacroix'ya, oradan Renoir'a uzanan "renkçi" ve dinamik gelenek onu kaynak aldı. Sanat tarihinin klasik tartışması — çizginin mi (Poussin) yoksa rengin mi (Rubens) üstün olduğu — onun adıyla anılır. Titian'ın açtığı Venedik renk yolu, Rubens'in fırçasında kuzeye taşınıp bütün bir modern resim soyunu besledi.