Onaltıncı yüzyılda kurulan Babür (Mughal) İmparatorluğu, Orta Asya-Türk, İran ve Hint gelenekleriyle beslenen bir hanedandı; sanat atölyeleri de bu çoğulluğu yansıtıyordu. Babür minyatürü, İran'daki Bihzad geleneğinin ince fırça işçiliğini ve parlak rengini miras aldı, ama ona Hint canlılığını ve — İmparator Cihangir (Jahangir) döneminde — Avrupa resminden gelen yeni öğeleri ekledi.

Bu sentezin en ünlü örneği, saray ressamı Bichitr'in yaklaşık 1620'de yaptığı "Sufi Şeyhi Krallara Yeğleyen Jahangir" adlı alegorik minyatürdür. İmparator, dev bir kum saatinin üzerinde yükselen bir tahtta oturur; kum saati onun ömrünün akışını simgeler, üzerindeki melekler "Ey Şah, bin yıl yaşayasın" yazar. Jahangir, elindeki bir kitabı sıradan bir Sufi dervişine uzatır — yani dünyevi güçten çok manevi bilgeliğe değer verdiğini ilan eder.

Sahnenin altındaki figürler bu mesajı pekiştirir: bir Osmanlı sultanı, bir İngiliz kralı (I. James, bir Avrupa portresinden kopyalanmıştır) ve ressamın kendi öz portresi, imparatora saygıyla dizilmiştir. Jahangir'in başının arkasında, hem güneşi hem ayı içeren devasa bir hale parlar. Avrupa'dan alınan hava perspektifi ipuçları, gerçekçi portre yüzleri ve Fars geleneğinin altın işçiliği aynı sayfada buluşur.

Babür minyatürü böylece küresel bir kavşaktı: Semerkant'tan İsfahan'a, Agra'dan Londra'ya uzanan görsel dillerin harmanlandığı bir laboratuvar. Bihzad'ın açtığı Fars minyatür yolunun Hindistan'daki en görkemli devamıdır; imparatorluk gücünü, dinî hoşgörüyü ve sanatsal inceliği tek bir küçük sayfada birleştirir.