Batı resminde çıplak kadın, yüzyıllarca kabul gören bir sözleşmeye yaslanıyordu: figür bir tanrıça, bir alegori ya da uzak bir mitos olduğu sürece kabul edilebilirdi. Titian'ın Urbino Venüsü (1538) bu sözleşmenin klasik örneğiydi. Édouard Manet 1863'te tam da o tabloyu şablon aldı — ama her ayrıntısını bugüne çevirdi.

Olympia bir tanrıça değil; dönemin Parisli izleyicisinin hemen tanıdığı bir yosmaydı. Boynundaki kadife kurdele, ayağındaki terlik, saçındaki orkide, hizmetçisinin getirdiği çiçek buketi — hepsi çağdaş ve somut. En sarsıcı olan bakıştı: Venüs'ün utangaç, kaçamak edası yerine Olympia doğrudan, meydan okurcasına izleyiciye bakar. Alıcıyı ya da ressamı tartan bu bakış, izleyiciyi röntgenci konumundan çıkarıp muhatap yapar.

Manet'nin yöntemi de yıkıcıydı. Yumuşak geçişler, akademik modlemeler yerine düz, keskin ışık kullandı; beden neredeyse gölgesiz, kesip yapıştırılmış gibi düzdür. Eleştirmenler tekniği "kaba", figürü "çirkin" buldu; tablo 1865 Salon'unda sergilendiğinde kalabalık öfkeliydi, muhafızlar konmak zorunda kaldı. Ama genç ressamlar başka bir şey gördü: resmin artık bir pencereden bakılan yanılsama değil, boyanın kendi gerçekliğini itiraf eden bir yüzey olabileceğini.

Manet bir akım kurmadı, manifesto yazmadı; ama empresyonistlerden kübistlere kadar herkes onu başlangıç noktası saydı. Olympia, resmin konusunu "idealize edilmiş geçmiş"ten "bakılan şimdi"ye taşıyan eşiktir. Bugün Musée d'Orsay'de asılıdır; karşısında duran izleyici hâlâ o bakışın muhatabı olur.