1839'da duyurulan dagerotip, otuz yıl boyunca esas olarak bir belgeleme aracı sayıldı: keskin, ayrıntılı, kişisel yorumdan arınmış. Resim çevrelerinin yaygın kanısı, makinenin gördüğünü kaydettiği, dolayısıyla seçim yapmadığı — seçim olmayan yerde de sanat olmadığıydı.

1860'larda iki fotoğrafçı bu kanıyı ayrı yollardan çürüttü. Paris'te Nadar (Gaspard-Félix Tournachon) süslü stüdyo dekorlarını kaldırdı: düz zemin, tek yönlü yumuşak ışık, aksesuarsız bir figür. Baudelaire, Sarah Bernhardt ve Victor Hugo portreleri, kişiyi toplumsal rolüyle değil yüzüyle kaydeden bir tür psikolojik portreciliğin başlangıcı sayılır. Wight Adası'nda Julia Margaret Cameron tam ters yönden ilerledi: uzun pozlar, bilinçli olarak yumuşatılmış netlik, kadrajı dolduran yakın planlar. Dönemin fotoğraf dergileri onun 'kusurlu' baskılarını teknik yetersizlik diye eleştirdi; Cameron ise bulanıklığın bir hata değil bir karar olduğunu savundu ve baskılarını telif kaydıyla yayımlayarak fotoğrafı bir eser olarak konumlandırdı.

Bu tartışmanın sonuçları fotoğrafın ötesine geçti. Yüzü ve manzarayı kaydetme işi makineye devredildikçe, resim kendi meşruiyetini benzerlikte aramaktan vazgeçti — empresyonizmden soyuta uzanan yolun bir ayağı bu devirdedir. Aynı dönemde fotoğraf, portrenin sınıfsal ayrıcalık olmaktan çıkıp orta sınıfa yayılmasını sağladı; 1860'larda Avrupa'da yılda milyonlarca carte de visite basılıyordu. Görüntünün çoğalabilir olması, bir yüzyıl sonra Walter Benjamin'in 'aura' tartışmasının da zeminidir.