Claude Monet 1872'nin Kasım ayında doğduğu Le Havre limanının penceresinden, şafak vakti bir oturumda, 48 × 63 cm'lik bu küçük tuvali resmetti. Sis içinde gözden kaybolan vinçlerin, dumanın ve teknelerin arasından turuncu güneş suya yansır. Resim 1874 Nisan'ında, Salon dışında, otuz sanatçının özel olarak topladığı bağımsız sergide gösterildi; Nadar'ın stüdyosunda açıldı.

Eleştirmen Louis Leroy, mizah dergisi *Le Charivari*'de sergiyi alaylı bir diyalogla anlattı: 'İzlenim — bundan emindim. Bir izlenim olmadan olmaz; ama duvar kâğıdı taslağı bile bundan daha bitmiştir.' Yazı serginin tüm sanatçılarını 'Empresyonistler' diye etiketledi; başlangıçta hakaret olarak kullanılan bu sözcük zamanla akımın resmi adı oldu.

Monet'nin yenilik bilinçliydi. Klasik resimde 'bitmiş' sayılan bir tablonun fırça izleri silinmiş, konuları net, ışıkları sabit olurdu. Burada her şey ters: fırça izleri sayılabilir; tekneler birkaç koyu yatay vuruşla çizilmiştir; gökyüzü ile su arasındaki sınır kayıp; güneş — turuncu daire — çevresine yansıtılan renkle aynı parlaklıkta değildir ve göze parlak görünür (modern algı araştırmalarında bunun nedeni gösterilebilir).

Monet, gözün gördüğünü değil 'gözün gördüğünü zannettiği şeyi' resmetmek istediğini söylemişti. Bu cümle, sonraki yüzyıl boyunca resmin nesneyle ilişkisinden algıyla ilişkisine geçişinin özeti oldu.

Tablo 1985'te Marmottan Müzesi'nden çalındı, beş yıl sonra Korsika'da bulundu. Bugün hâlâ aynı müzededir.