Ondokuzuncu yüzyıl heykeli akademik bir sözleşmeye tutsaktı: beden idealize edilir, yüzey mermer gibi pürüzsüz cilalanır, poz asil ve dingin olurdu. Auguste Rodin bu sözleşmeyi kırdı. 1877'de sergilediği "Bronz Çağı" öyle canlı görünüyordu ki eleştirmenler onu gerçek bir bedenden kalıp aldığıyla suçladı — bir heykeltıraş için hakaret sayılan bu suçlama, aslında yönteminin ne kadar radikal olduğunun kanıtıydı.

"Düşünen Adam" ilk kez 1880'de, Dante'nin Cehennem'inden esinlenen devasa "Cehennem Kapıları" için tasarlandı; kapının üstünde, altındaki insanlık dramını seyreden şair-düşünür figürü olarak oturuyordu. Rodin sonra onu bağımsız, anıtsal bir heykele büyüttü. Figür klasik "düşünce" imgesinden tümüyle farklıdır: dirsek ters dizin üstünde, sırt kamburlaşmış, tüm kaslar gerilmiş — düşünmek burada dingin bir edim değil, bedenin tümünü kasan bir çabadır.

Rodin'in asıl devrimi yüzeydeydi. Kili parmaklarıyla yoğururken bıraktığı izleri silmedi; bronzun yüzeyi girinti-çıkıntılarla doludur, üzerine düşen ışık sürekli titrer, heykel duruyorken bile hareket ediyormuş hissi verir. Bu "bitmemiş" görünen yüzey aslında bilinçli bir seçimdi: cilalı mükemmellik yerine, malzemenin ve yapan elin izini gösteren bir dürüstlük.

Rodin bir akım kurmadı ama modern heykelin başlangıç noktasıdır; Brancusi, Giacometti ve sonrası onun açtığı kapıdan yürüdü. Bugün özgün bronz dökümler Paris'teki Musée Rodin başta olmak üzere dünyanın onlarca kentindedir; heykel, tek bir orijinali olmayan, çoğaltılabilir bir modern nesne olarak da çağını önceler.