1880'lerin ortasında empresyonizm, on yıllık bir mücadelenin ardından kabul görmüştü; genç kuşak ise onu fazla kendiliğinden ve yapısız buluyordu. Georges Seurat, resme dönemin renk biliminden gelen bir yöntemle yaklaştı: Michel Eugène Chevreul'ün eşzamanlı karşıtlık yasası ve Ogden Rood'un optik karışım çalışmaları. Paletçe karıştırılan renk kirlenir ve koyulaşır; ayrı ayrı konan saf renkler ise belirli bir uzaklıktan bakıldığında gözde birleşir ve parlaklığını korur.

Un dimanche après-midi à l'Île de la Grande Jatte, bu ilkenin iki yıl süren uygulamasıdır: Seine'deki bir adada pazar günü dinlenen Parisliler, milyonlarca küçük renk noktasıyla kurulur. Sonuç, empresyonizmin tersine, donmuş ve neredeyse tören havasında bir sahnedir — figürler profilden, dik ve hareketsizdir; kompozisyon altın orana yakın bir geometriyle kurulmuştur. Seurat, resim yüzeyini bir yandan da tuval kenarına boyadığı noktalarla çerçeveler.

Tablo 1886'daki son empresyonist sergide gösterildi ve tartışma yarattı; eleştirmen Félix Fénéon bu yaklaşımı 'neo-empresyonizm' diye adlandırdı. Seurat otuz bir yaşında öldü, ama yöntem — pointillizm ya da divizyonizm — Signac üzerinden Matisse'e ve fovizme, Boccioni üzerinden fütürizme geçti. Daha uzun vadeli etkisi kavramsaldır: resmin, gözün ve rengin nasıl çalıştığına dair bir kurama dayanabileceği fikri, 20. yüzyıl soyutlamasının hazırlayıcılarından biridir. Tablo bugün Chicago Sanat Enstitüsü'ndedir ve müzeden çıkarılmasına izin verilmez.