Paul Gauguin (1848–1903) başarılı bir borsa simsarıyken resim için her şeyi bıraktı; empresyonistlerle başladı ama onların yalnızca gözün gördüğünü kaydetme çabasını yetersiz buldu. Ona göre resim, doğanın kopyası değil, düşüncenin ve duygunun simgesel bir dili olmalıydı. Bu arayış onu önce Fransa'nın Brittany kırsalına, sonra Avrupa uygarlığından kaçarak Pasifik'teki Tahiti'ye götürdü.

Üslubu radikaldi: gölge ve hacim modellemesi yerine düz, parlak renk alanları; nesneleri çevreleyen kalın konturlar; perspektifin düzleştirilmesi. "Sentetizm" ve "kloazonizm" denen bu yaklaşım, rengi gerçekliğe bağlı olmaktan kurtarıp duygusal ve simgesel bir güce dönüştürdü — bir tarla saf kırmızı, bir gökyüzü altın sarısı olabilirdi.

1897'de, yoksulluk ve hastalık içinde, kızının ölüm haberini aldıktan sonra intihar etmeyi düşünürken bu dört metrelik tuvali bir vasiyet gibi resmetti. Sağdan sola okunması gereken kompozisyon, bir bebekle başlar, meyve toplayan genç bir figürle yaşamın olgunluğuna geçer, solda ölümü bekleyen yaşlı bir kadınla kapanır. Köşelere Fransızca üç soruyu yazdı: Nereden geliyoruz? Neyiz? Nereye gidiyoruz? Resim bir olayı değil, insanın varoluşunu bir bütün olarak sorar.

Gauguin'in "ilkel" olana, Batı-dışı biçim dünyalarına yönelişi tartışmalıdır — sömürgeci bakışın izlerini taşır. Ama düz renk ve simgeyle kurduğu resim dili, Fovlar'ı, Ekspresyonistler'i ve soyutlamayı doğrudan besledi. Van Gogh nasıl iç dünyayı fırça darbesiyle dışa vurduysa, Gauguin de anlamı renk ve simgeye yükleyerek modern resmin kapılarından birini araladı.