1917 Devrimi'nin ardından Rusya'da sanatçıların bir bölümü, yeni düzenin resmini yapmayı değil, o düzenin araçlarını üretmeyi seçti. Vladimir Tatlin'in 1920'de maketini sergilediği Üçüncü Enternasyonal Anıtı — bilinen adıyla Tatlin Kulesi — bu tutumun manifestosudur. Eiffel Kulesi'nin bir buçuk katı yüksekliğinde, eğik bir eksen çevresinde iki spiral halinde yükselen çelik bir yapı tasarlandı. İçinde, farklı hızlarda dönen dört cam hacim olacaktı: yılda bir tur atan yasama meclisi, ayda bir dönen yürütme, günde bir dönen enformasyon merkezi.

Yapı hiçbir zaman inşa edilmedi; ülkede o miktarda çelik yoktu ve tasarımın mühendisliği dönemin sınırlarını aşıyordu. Ama fikir yayıldı: sanat eseri artık bir yüzey değil, işleyen bir sistemdi. Rodçenko, Stepanova, Popova ve Lissitzky gibi isimler tuvali bırakıp afiş, kitap kapağı, tekstil deseni, mobilya ve sergi tasarımına geçti; 'üretim sanatı' (proizvodstvo) programı sanatçıyı fabrikayla ortak çalışmaya çağırdı.

Konstrüktivizmin görsel dili — diyagonal kompozisyon, fotomontaj, kırmızı-siyah tipografi, malzemenin açıkta bırakılması — Bauhaus üzerinden Batı'ya geçti ve modern grafik tasarımın temelini kurdu. Sovyetler'de ise 1930'larda sosyalist gerçekçiliğin resmi üslup ilan edilmesiyle tasfiye edildi; Tatlin son yıllarını insan gücüyle uçan bir makine (Letatlin) üzerinde çalışarak geçirdi. Kule bugüne yalnızca maketleri ve fotoğraflarıyla kaldı — sanat tarihinde en çok yeniden üretilen yapılmamış yapıdır.