1910-20 Meksika Devrimi'nin ardından eğitim bakanı José Vasconcelos, ulusal kimliği yeniden kurmak için alışılmadık bir program başlattı: sanatçılara bakanlık, okul ve saray duvarları tahsis edildi. Gerekçe pratikti — nüfusun büyük bölümü okuma yazma bilmiyordu ve duvar resmi, kitabın ulaşamadığı yere ulaşıyordu.

Üç isim öne çıktı. Diego Rivera, İtalyan fresk tekniğini ve Kolomb öncesi görsel dili birleştirerek tarihi bir anlatı kurdu: fetih, sömürü, devrim ve emek. José Clemente Orozco daha karamsardı; devrimin şiddetini ve ideolojilerin insanı ezişini resmetti. David Alfaro Siqueiros teknikle uğraştı — püskürtme tabancası, sentetik boya, eğik yüzeylerde perspektif — ve resmi hareket halindeki izleyiciye göre tasarladı.

1932-33'te Rivera'nın Detroit Sanat Enstitüsü için yaptığı Detroit Industry, programın Meksika dışındaki en büyük örneğidir: Ford'un River Rouge fabrikasında haftalarca gözlem yaptı ve montaj hattını, işçileri ve makineyi bir yaratılış anlatısı ölçeğinde resmetti. Aynı yıl Rockefeller Center için yaptığı duvar resmi, içindeki Lenin portresi nedeniyle tamamlanmadan kazındı — kamusal sanatın kimin parasıyla kimin mesajını taşıdığı sorusu bu olayla somutlaştı. Muralizm, ABD'de Büyük Buhran döneminin federal duvar resmi programlarını doğrudan etkiledi; Pollock, Siqueiros'un atölyesinde döküm tekniğiyle tanıştı. Sanatın müze ve galeri dışında, kamusal ve siyasal bir iş olabileceği fikri, sonraki yüzyılın sokak sanatına kadar uzanır.