1925'te piyasaya çıkan Leica, fotoğrafın fiziğini değiştirdi: sinema filmi kullanan, avuç içine sığan, tripod gerektirmeyen ve neredeyse sessiz çalışan bir makine. Portre stüdyosunun poz verilen dünyasından çıkıp sokakta, fark edilmeden çalışmak mümkün hale geldi.

Henri Cartier-Bresson bu imkânı bir estetiğe dönüştürdü. 1952'de yayımlanan kitabının Fransızca adı *Images à la sauvette* — 'kaçamak görüntüler'; İngilizce baskısının adı ise kavramı isimlendirdi: The Decisive Moment. Yöntemi şudur: fotoğrafçı sahneyi kurmaz, beklerken kadrajı zihninde kurar ve olayla geometrinin çakıştığı saniyede deklanşöre basar. Kadraj sonradan düzeltilmez — Cartier-Bresson baskılarını negatifin tam kenarına kadar bastırır, kırpmayı reddederdi. Bu, kararın çekim anında verildiğinin kanıtıdır.

1947'de Robert Capa, David Seymour ve George Rodger ile kurduğu Magnum Photos, fotoğrafçıların kendi işlerinin telifini elinde tutmasını sağlayan bir kooperatifti; yayın organının değil fotoğrafçının hikâyeye karar vermesi ilkesi belgesel fotoğrafın mesleki zeminini kurdu. Cartier-Bresson'un etkisi bugün de sürer, ama yöntem de tartışılır: 'karar anı' fikri fotoğrafın kurgulanmış, sahnelenmiş ve seri halinde üretilen biçimlerini dışladığı için, sonraki kuşaklar (Sherman'dan itibaren) buna doğrudan karşı çıktı. Yine de sokak fotoğrafçılığının dili — kadrajın geometrisi, beklemek, müdahale etmemek — büyük ölçüde bu yöntemden gelir.