Fransız Fauvist usta Henri Matisse, 1941 yılında geçirdiği ağır kanser ameliyatından sonra büyük ölçüde tekerlekli sandalyeye ve yatağa bağımlı kaldı. Şövale başında resim yapmak ve heykel yontmak onun için fiziksel olarak imkansız hale geldiğinde, sanatsal üretimini tamamen değiştiren bir teknik geliştirdi: Kağıt Kesikleri (gouaches découpées). Asistanlarına opak guaj boyayla tek renk boyattığı geniş kağıt tabakalarını doğrudan makas kullanarak kesti ve bunları büyük panolar halinde bir araya getirdi. Matisse bu süreci 'makasla çizmek' ve 'rengin içine doğrudan dalmak' olarak tanımladı.

Bu tekniğin en ünlü serisi 1952 tarihli *Mavi Nü* (Blue Nudes / Nus bleus) serisidir. *Mavi Nü II* (*Nu bleu II*), Matisse'in kariyeri boyunca resim ve heykellerinde tekrar tekrar incelediği oturan kadın figürünü ele alır. Matisse, maviye boyanmış kağıtları kesip beyaz zemin üzerine yapıştırırken, kesikler arasındaki negatif boşlukları (beyaz derzleri) eklemleri ve hacmi tanımlamak için bir araç olarak kullandı. Eser, iki boyutlu düz bir kağıt olmasına rağmen, izleyicide üç boyutlu bir kabartma ve doluluk hissi uyandırır.

Matisse'in kağıt kesikleri, onun çizgi ile renk arasındaki ezeli çatışmayı çözme yöntemiydi. Kesme eylemi sayesinde kontur (çizgi) ile renk aynı anda, tek bir hareketle var oluyordu. Bu yöntemle oluşturulan devasa boyutlardaki *Salyangoz* (*L'escargot*, 1953) ve *Kralın Üzüntüsü* (*La Tristesse du Roi*, 1952) gibi diğer son dönem eserleri, soyut sanatın ve modern dekoratif tasarımların öncüsü oldu.

Tate Modern ve Centre Pompidou koleksiyonlarında yer alan bu eserler, sınırlı fiziksel yeteneklerin sanatta nasıl yepyeni ve özgürleştirici bir dil doğurabileceğinin en ilham verici kanıtıdır.