Nam June Paik, Kore'de doğdu, Japonya'da müzik eğitimi aldı ve 1950'lerin sonunda Almanya'da John Cage ile tanıştı; sanata müzik ve Fluxus üzerinden geldi. 1963'te Wuppertal'daki ilk kişisel sergisinde on üç televizyon alıcısını mekâna dağıttı ve her birinin görüntüsünü bozdu — mıknatıslarla manyetik alanı çarpıtarak, devrelere müdahale ederek, yayını ses sinyaliyle sürerek. O güne dek yayının tek yönlü aktığı cihaz, ilk kez sanatçının elinde biçim verilebilen bir yüzeye dönüştü.

1965'te Sony'nin piyasaya sürdüğü ilk taşınabilir video kaydedici, yayıncı kurumların tekelini kırdı: görüntü artık stüdyo olmadan da üretilebiliyordu. Paik aynı yıl New York'ta bu cihazla çektiği kaydı bir kafede gösterdi; video sanatının başlangıcı için en çok anılan tarih budur. Sonraki işleri malzemeyi çeşitlendirdi — TV Cello (1971) Charlotte Moorman'ın çaldığı, ekranlardan kurulu bir çello; TV Buddha (1974) kendi canlı görüntüsünü izleyen bir Buda heykeli. İkincisi, kapalı devre kamerayla izleyen ile izlenenin aynı anda var olduğu bir döngü kurar.

Paik'in kavramsal katkısı teknolojiyi ne kutsaması ne de reddetmesidir; onu bir gereç olarak ele alır. 1974'te yazdığı bir raporda 'elektronik süperotoyol' terimini kullanarak küresel bir ağ üzerinden akan görüntü ve veri fikrini tarif etti — internetin yaygınlaşmasından yirmi yıl önce. Bugün ekranla kurulan her sanat işi, projeksiyon enstalasyonlarından üretken görüntüye kadar, onun açtığı alanda çalışır.