Donald Judd, 1965'te yayımladığı 'Specific Objects' makalesinde resim ve heykelin sınırlarının yıpranmış olduğunu, yeni bir sanat türünün — ne resim ne heykel, sadece 'spesifik bir nesne' olan — ortaya çıktığını öne sürdü. *Untitled (stack)* bu tezin somut ifadesidir.

Eser on bir özdeş elemandan oluşur: her biri 22,8 × 101,6 × 78,7 cm boyutunda galvanize çelik kutu (sonraki versiyonlarında bakır, paslanmaz çelik, renkli pleksiglas). Kutular duvara dik açıyla, tam 22,8 cm aralarla, yerden 22,8 cm yukarıdan başlayarak istiflenir — adeta bir merdivenin basamakları gibi ama hiçbir basamağa basılmaz. Her eleman ile arasındaki boşluk eleman kadar önemlidir; eserin görsel ritmi nesne ve boşluğun eşit oranlarındadır.

Judd çağdaşı Carl Andre, Dan Flavin, Sol LeWitt ve Robert Morris ile birlikte 'Minimalizm' olarak anılan harekete bağlandı — kendisi bu adı reddetti, terimi sığ buluyordu. Onun pozisyonu daha sertti: sanatın 'içeriği' bir referans, bir hikâye ya da kişisel bir ifade değildir; sanat, üretildiği gerçek malzemenin, gerçek geometrinin ve gerçek mekânın kendisidir.

Eserin endüstriyel üretim biçimi de bu pozisyonun parçasıdır. Judd kutuları kendi eliyle yapmaz; teknik resimleri çizip metal işleyici fabrikalarına sipariş verir. Üretimde sanatçının el emeği yoktur — Soyut Ekspresyonizm'in 'sanatçının bedeniyle' tezinin tam karşıtı. Her kopya aynı geometriyi taşır; 'orijinal' bir kavram olarak anlamsızlaşır.

İstiflerin birçok versiyonu üretildi; MoMA, Tate, Guggenheim, Walker Art Center'da farklı renk ve malzeme varyantları sergilenir. 1991'de Judd, Marfa, Teksas'ta Chinati Vakfı'nı kurarak kendi eserlerini ve yakın çağdaşlarınınkini sergileyen kalıcı bir merkez kurdu.