1970'lerde feminist sanat hareketi iki soruyu birlikte sordu: sanat tarihinde kadınlar neden yok, ve kadınların yaptığı üretim neden 'zanaat' sayılıp sanatın dışında tutuluyor? Judy Chicago'nun beş yılda, yüzlerce gönüllünün katkısıyla tamamladığı Akşam Yemeği bu iki soruya tek bir işle yanıt verir.

Yapıt, her kenarı 14 metre olan üçgen bir masadır. Otuz dokuz kişilik yer düzeni kurulmuştur; her yer, tarih öncesi tanrıçalardan Georgia O'Keeffe'e uzanan bir kadına ayrılmıştır ve her biri için ayrı bir porselen tabak elle boyanmış, ayrı bir masa örtüsü nakışla işlenmiştir. Tabakların çoğu, kişiyi temsil eden ve giderek üç boyutlulaşan, kelebek ya da çiçek biçiminde soyutlanmış vulva motifleri taşır. Masanın durduğu zemin, 999 kadının adının yazılı olduğu porselen karolarla kaplıdır.

İşin en tartışılan yanı da bu bedensel imgelemdir: kadınları bedenleri üzerinden temsil etmenin, karşı çıktığı indirgemeyi tekrarlayıp tekrarlamadığı 1980'lerden beri tartışılır. İkinci eleştiri kapsayıcılığa dairdir — seçilen isimlerin ağırlıklı olarak Batılı ve beyaz olması, siyah feministlerce eleştirildi (Alice Walker'ın Sojourner Truth tabağına ilişkin notu bu tartışmanın bilinen örneğidir). Yapıt ilk gösterildiğinde müzeler tarafından da reddedildi ve yıllarca depoda kaldı; 2007'de Brooklyn Museum'da kalıcı sergiye alındı. Bugün feminist sanatın en çok bilinen tek yapıtı ve zanaat ile sanat ayrımının sorgulanmasında dönüm noktası sayılır.