Louise Bourgeois (1911–2010), altmış yılı aşkın bir kariyerin ardından ancak yaşlılığında geniş bir üne kavuşan Fransız-Amerikalı bir sanatçıdır. Sanatını neredeyse tümüyle kişisel belleğinden — özellikle çocukluğundan, babasının ihanetinden ve halıcı annesinin figüründen — besledi. En bilinen eseri, 1999'da ürettiği dev örümcek heykeli "Maman" (Fransızca "anne"), bu belleğin anıtsallaşmış hâlidir.

Dokuz metreyi aşan bronz (ve çelik) örümcek, ilk bakışta ürkütücüdür: ince, uzun bacakları üzerinde yükselir, altında duran izleyiciyi kuşatır. Ama Bourgeois bu imgeyi bir tehdit olarak değil, bir saygı olarak tasarladı. Örümcek onun için annesini temsil eder: dokuyan, onaran, sabırlı, koruyucu — ama aynı zamanda güçlü ve savunucu. Heykelin karnındaki file içinde mermer yumurtalar taşınır; koruma ile kırılganlık, tehdit ile şefkat aynı bedende birleşir.

Bourgeois'nın yaptığı, soğuk bir biçimsel deney değil, duygunun heykele dönüşmesidir. Korku, sevgi, kayıp ve bağlılık gibi en mahrem duyguları, herkesin altında yürüyebileceği kamusal bir ölçeğe taşır. Bu, yirminci yüzyıl sonu sanatının önemli bir eğilimini temsil eder: kişisel ve bedensel deneyimin, özellikle kadın deneyiminin, sanatın meşru ve güçlü bir konusu olarak öne çıkışı.

"Maman"ın dökümleri bugün Bilbao, Londra, Ottawa, Tokyo ve başka kentlerde durur; müze girişlerinde yükselen bu örümcekler, çağdaş heykelin en çok tanınan imgelerinden biridir. Rodin bedeni yeniden keşfettiyse, Bourgeois de belleği ve duyguyu heykelin gövdesine yerleştirdi.