Yayoi Kusama, çocukluğundan beri görsel halüsinasyonlar yaşadığını ve gördüğü nokta örüntülerini resmederek bunlarla baş ettiğini anlatır. 1957'de New York'a taşındı; 1960'larda tuvali aşan işler yaptı — yüzeyi kaplayan 'sonsuz ağlar', yumuşak heykeller ve 1965'te ilk ayna odası: Phalli's Field. Küçük bir mekânın altı yüzeyi aynayla kaplanır, içine bir örüntü yerleştirilir ve odaya giren izleyici, kendisi de dahil olmak üzere sonsuz kez çoğalan bir görüntünün parçası olur.

Kavramsal çekirdek, Kusama'nın 'kendini yok etme' (self-obliteration) dediği şeydir: birey, örüntünün içinde ayırt edilemez hale gelir. 1960'ların New York'unda bu, hem kişisel bir baş etme biçimi hem de savaş karşıtı performanslara bağlanan bir tavırdı. Kusama 1973'te Japonya'ya döndü ve 1977'den beri kendi isteğiyle bir psikiyatri kliniğinde yaşıyor, karşısındaki atölyede çalışıyor.

Sonsuzluk Odaları'nın 2010'larda kazandığı yaygınlık, çağdaş sanatın izleyiciyle ilişkisinde bir dönüşümün de göstergesidir: sergiler saatlerce kuyruk oluşturur, odalara girişler dakikalarla sınırlıdır ve deneyim büyük ölçüde fotoğraflanarak paylaşılır. Bu durum iki yönlü tartışılır — sanatın sosyal medya için tasarlanmış bir gösteriye indirgenmesi eleştirisi ile, müze izleyicisini genişleten ve pasif bakmayı bedensel bir deneyime çeviren bir katkı olduğu savunusu. Kusama'nın işlerinin altmış yıllık tutarlılığı, bu güncel popülerliğin geç bir tanınma olduğunu hatırlatır: aynı odaları 1965'te, neredeyse kimsenin ilgilenmediği bir dönemde de yapıyordu.