Erken Bronz Çağ'da, İÖ 3200 ile 2000 arasında Kiklad adaları (Naxos, Paros, Keros, Amorgos) saf beyaz mermerden binlerce figürin üretti. Boyları çoğunlukla 20–40 cm; en büyük örnekler 1,5 metreye ulaşır. Ortak biçim: yatay-arkaya hafif yatık baş, uzun boyun, kollar göğüste birbiri üzerine kavuşturulmuş, bacaklar bitişik.

Bugün gördüğümüz soğuk beyaz aslında yanıltıcıdır: ince pigment izleri figürinlerin yüzlerine kaş, ağız ve hatta dövme benzeri çizgilerle boyandığını göstermektedir. İşlevleri tartışmalıdır — mezar eşyası olarak bulunmaları onları öbür dünyaya eşlik eden bir nesne, belki bir tanrıça figürü ya da ölünün temsili olarak okumaya götürür. Çoğu kez kasıtlı olarak kırılmış halde bulunurlar.

Kiklad figürini, 20. yüzyıl Avrupa modernizmi için bir dönüm noktası oldu. Brâncuși, Modigliani ve Henry Moore bu biçimi yeniden keşfedince soyutlamanın 'çağdaş bir buluş değil bir geri çağırma' olduğu fikri yerleşti. Bugün önemli koleksiyonlar Atina'daki Goulandris Müzesi, Louvre ve Met'tedir.