Çin resminin ilk büyük ustası sayılan Gu Kaizhi 4. yüzyılda Doğu Jin sarayında çalıştı; eserlerinden hiçbiri özgün haliyle günümüze ulaşmadı. Nasihatnâme Tomarı, ona atfedilen ve 6-8. yüzyıllar arasında yapıldığı düşünülen bir kopyadır — ama gelenek içinde onun üslubunun en güvenilir tanığı sayılır.

Tomar, saray kadınlarına davranış öğütleri veren bir metni resimlerle sıraya dizer; okuyucu tomarı sağdan sola açtıkça sahneler tek tek ortaya çıkar, bir sahne bitmeden diğeri başlamaz. Zaman, resmin içinde değil okuma eyleminde akar — Batı resminin tek kadraj mantığından tümüyle farklı bir kurgudur. Gu Kaizhi'nin çizgisi 'ipek böceği ipliği' diye anılır: baştan sona aynı incelikte, kesintisiz, gölge ya da hacim vermeden yalnızca kontur ve akışla figür kuran bir çizgi. Boşluk boyanmaz; ipeğin kendisi mekân olur.

Sanat kuramı açısından Gu Kaizhi'nin katkısı, resmin amacını *chuanshen* — 'ruhu aktarmak' — diye tanımlamasıdır: bir portrenin başarısı benzerlikte değil, kişinin iç niteliğini gözlerde ve duruşta yakalamasındadır. Bu ölçüt, sonraki bin beş yüz yıl boyunca Çin resim eleştirisinin merkezinde kaldı ve Kore ile Japonya'ya da geçti. Tomar 18. yüzyılda Qianlong İmparatoru'nun koleksiyonundaydı; 1900'de Boxer Ayaklanması sırasında Britanya'ya götürüldü ve bugün British Museum'da. Eserin bulunduğu yer, kültürel mirasın iadesi tartışmasının süregelen örneklerinden biridir.