San Vitale, Ravenna piskoposu Ecclesius'un siparişiyle 526'da başlatıldı ve Bizans'ın İtalya'yı kısa süreliğine geri aldığı 547'de tamamlandı. Bazilika, sekizgen bir plana sahip — Batı'da alışılmadık bir biçimdir ve sonraki yüzyıllarda Constantinople'daki Hagia Sergios kilisesini örnek alan tasarımlar arasındadır.

Apsis ve presbiterium duvarlarını kaplayan mozaikler, Bizans'ın sanat dilini olgunluğunda gösterir. Altın zemin — burada zemin değil bir mekân ifadesidir; figürler yerçekimsiz, ışıkla yıkanmış bir boşlukta durur. Justinianus ve eşi Theodora'yı saray erkânıyla tasvir eden iki büyük pano özellikle ünlüdür: İmparator bir saraylı ya da din adamı gibi değil, devletin ve kilisenin birleşik temsilcisi olarak gösterilir. Theodora panosunda kadın imparatorun başının ardındaki kemer ona bir azize statüsü atfeder.

Figürlerin yüzleri bireysel portreden çok ikonik bir bakışa yöneliktir; gözler büyük, dudaklar küçük, vücut hatları kıyafetin altında kaybolur. Bu, Bizans estetiğinin temel hamlesidir: maddi gerçeklik geri çekilir, simgesel anlam öne çıkar. Roma realizminin bittiği, sanatın bin yıl boyunca taşıyacağı yeni bir dil — fresk, ikona ve mozaikte — kurulur.

San Vitale 1996'da UNESCO Dünya Mirası listesine alındı; mozaikler bugün hâlâ orijinal yerlerinde, bin beş yüz yıl boyunca rengini neredeyse hiç yitirmemiş olarak görülebilir.