David Hume *A Treatise of Human Nature*'ı 26 yaşında, La Flèche'de bir Cizvit kolejinin yakınındaki kasaba inzivasında yazdı. İlk iki cildi 1739'da, üçüncüsünü 1740'ta Londra'da yayımladı. Kendi ifadesiyle eser 'matbaadan ölü doğdu'; yıllar sonra anlaşılacaktı ki bu, modern felsefenin yön değiştirdiği andır.

Hume Locke'un empirizmini alıp sonuna kadar götürür. Bütün ideeler izlenimlerden gelir; o zaman gündelik kavramlarımızın gerçek izlenimsel temellerini soralım. Sonuç çoğunlukla şudur: temel yok. *Nedensellik* ele alalım. Billiard topu bir başkasına çarptığında, biz yalnızca iki olayın sürekli bağlantılı (constant conjunction) olduğunu gözleriz; aralarındaki 'zorunlu bağ'ı asla göremeyiz. Nedensellik dünyada bir özellik değil, zihindeki bir alışkanlıktır.

Bu, *tümevarım sorununu* doğurur. Yarın güneşin doğacağına inanmamız için hangi rasyonel zeminimiz var? Mantık değil — yarının dünden farklı olabileceği mantıksal olarak çelişki içermez. Geçmiş deneyim de değil — çünkü 'geçmiş geleceği temsil eder' önermesinin kendisi tümevarımcı bir varsayımdır. Hume'un çözümü çözüm değildir: alışkanlık ve doğa bizi inanmaya iter; bu, doğamızdır, gerekçemiz değil.

Benlik üzerine de aynı keskinlik. Hume kendi içine baktığında 'bir ben' bulamaz; sadece sıcak, soğuk, ışık, gölge, sevgi, nefret izlenimlerini bulur. 'Ben', bu izlenimlerin bir *bohça kuramı* (*bundle theory*) ile bir araya gelmesidir, tözel bir töz değil. Bu görüş bugün de zihin felsefesinde tartışılır.

*İnceleme*'nin üçüncü kitabı 'is-ought' uçurumunu açar: var-olan önermelerden, ne kadar çok birikse de, *yapılmalı* önermesi çıkarılamaz. Ahlak, akıldan değil duygulardan doğar — 'akıl tutkuların kölesidir ve olmalıdır'. Kant Hume'u okuyup 'dogmatik uykusundan' uyandığını söyler. Çağdaş analitik felsefe, bilim felsefesi, davranış bilimleri ve karar kuramı hâlâ Hume'un kazdığı kuyuların kenarında yürür.