Ludwig Wittgenstein, *Tractatus Logico-Philosophicus*'u Birinci Dünya Savaşı'nda Avusturya-Macaristan ordusunda bir asker olarak — ön cephede gözcü olarak görev yaparken — taslak halinde yazdı. Savaş sonunda İtalyan tutsak kampında bitirdi. Almanca metin 1921'de bir dergide, İngilizce çevirisi 1922'de C. K. Ogden tarafından yayımlandı.

Kitap yedi numaralı önermeyle örülmüş bir liste şeklindedir; her ana önerme alt önermelerle ondalık olarak detaylandırılır (1, 1.1, 1.11, 1.12, ...). Mimari kuvvetlidir, ama anlam yer yer şifrelidir. Wittgenstein'ın temel tezi şudur: dünya nesnelerden değil olgulardan oluşur; cümleler de bu olguların 'mantıksal resimleri'dir. Bir cümle anlamlıdır ancak ve ancak bir olası olgu durumunu temsil ediyorsa. Mantıksal sentaks dilin sınırını çizer; bunun ötesinde 'cümle' kurmak (etik, estetik, metafizik) aslında dilbilgisel hatalardır.

Dolayısıyla felsefenin büyük çoğunluğu — Tanrı'nın varlığı, iyi ile kötü, anlamın anlamı — anlamsız sorulardır; cevap bekleyen sorular değil, yanlış kurulmuş ifadelerdir. Çözüm bu soruları cevaplamak değil onları çözmektir. Bu sert pozisyonun ardından kitap şu cümleyle biter: 'Hakkında konuşulamayan üzerine susulmalıdır.'

Ama Wittgenstein 'gösterilebilir olan' diye bir alan bırakır: dilin sınırlarının ötesinde bir mistik vardır — söylenemez ama göstrir kendini. Bu paradoks, kitabı pozitivistlerin (Viyana Çevresi) anladığından farklı kılar; Wittgenstein onların okumasını yanlış bulmuştu.

Wittgenstein *Tractatus*'tan sonra felsefeyi 'bitirdiğine' inandı; on yıl boyunca Avusturya'da köy okulu öğretmenliği yaptı. Sonra Cambridge'e dönüp *Tractatus*'un büyük bölümünü kendi eleştiren *Felsefi Soruşturmalar*'ı yazmaya başladı (1953'te ölümünden sonra yayımlandı). Modern analitik felsefe bu iki kitap arasındaki gerilim üzerine kuruludur.