John Searle (1932–2025) Denver'da doğdu, Oxford'da J.L. Austin ile dil felsefesi okudu, kariyerinin neredeyse tamamını Berkeley'de geçirdi. 1969 tarihli Speech Acts'la dil edimi kuramını geliştiren Searle, 1970'lerde dikkatini zihin felsefesine çevirdi; 1980'de Behavioral and Brain Sciences dergisinde — birden çok 'peer commentary' eşliğinde — 'Minds, Brains, and Programs' makalesini yayımladı. O tarihten bu yana yapay zekâ tartışmasının merkezinde kalan 'Çin Odası argümanı' bu makaledeydi.

Düşünce deneyi basittir. Bir odada Çince bilmeyen bir kişi oturur. Kişiye dışarıdan Çince kart sorularıyla seri seri ipuçları gelir; elinde devasa bir Çince-Çince eşleme kitabı (kurallar kitabı) vardır. Kişi kartların üzerindeki şekilleri kitaba bakarak yeni şekillere dönüştürür ve dışarı uzatır. Dışarıdaki Çinli okurlar bu yanıtları akıcı Çince sanır. Oysa içerideki kişi tek kelime Çince bilmemektedir — şekilleri kurallara göre işlemiştir, bu kadar. Searle'a göre dijital bilgisayar tam tamına bu odadır: sözdizim üzerinden işler, hiçbir aşamada anlambilime — gerçek anlamaya — geçemez.

Argümanın hedefi 'güçlü yapay zekâ' tezidir: doğru programlanmış bir bilgisayar gerçekten zihin sahibi olur ve düşünür. Searle, en güçlü Turing testi performansı bile bu sonuca götürmez der; çünkü Turing testi davranışı (kurallara göre üretilmiş yanıtları) ölçer, anlamayı değil. Argüman karşı argüman silsilesi doğurdu: 'sistem cevabı' (oda + kitap + kişi bir bütün olarak Çinceyi anlar), 'robot cevabı' (bedenli, dünyaya gömülü bir sistem anlam üretir), 'beyin simülatörü cevabı'. Searle her birine yanıt verdi. Çin Odası bugün yapay zekâ etiğinin, büyük dil modellerinin ve makine bilinci tartışmalarının başlangıç koordinatlarındandır.