Krak des Chevaliers, mimarinin tek bir amaca — saldırıyı zaman ve mesafeyle yenmeye — göre optimize edildiğinde aldığı saf strüktürel biçimi gösterir. Burada estetik, savunma geometrisinin yan ürünüdür.

Kalenin temel buluşu konsantrik plandır: tek bir yüksek sur yerine, iç içe iki sur halkası. Dıştaki alçak sur aşılsa bile saldırgan, içteki daha yüksek surun ateşi altında kalan dar bir 'ölüm koridoruna' düşer; savunucular iki halkadan birden, üst üste ateş eder. Tek bir duvarın kırılması kaleyi düşürmez — savunma katmanlıdır, yedeklidir. İç avlu, kuşatma altında yıllarca dayanabilmek için devasa su sarnıçları, ambarlar ve değirmenlerle bir kendine yeten kente çevrilir.

En karakteristik strüktürel öğe, iç kalenin tabanını saran kalın, eğimli taş etektir: glacis. Bu eğimli kütle hem duvar dibini lağım kazarak çökertmeyi zorlaştırır, hem mancınık taşlarını sektirir, hem de yukarıdan atılan şeyleri saldırganın üzerine geri yönlendirir; ayrıca depremde sur dibini ağırlaştırarak stabilite katar. Krak, sivil mimarinin 'mekân kurma' problemini tersine çevirir: amaç içeride yaşanır bir hacim değil, dışarıdan aşılamaz bir kabuktur. Haçlı ve İslam askerî mühendisliğinin karşılıklı öğrenmesiyle olgunlaşan bu konsantrik şema, sonraki kale mimarisinin ölçütü olacaktır.