Roma Pantheon'u, antik mühendisliğin en cesur tek hamlesidir: 43,3 metre çapında, donatısız betondan tek bir kubbe. Bu açıklık 1.700 yıldan fazla aşılamadı; iç mekânın yüksekliği de tam olarak çapına eşittir — kubbe, içine sığacak hayalî bir kürenin üst yarısıdır.

Kubbeyi mümkün kılan, ağırlığın yukarı doğru sistematik biçimde azaltılmasıdır. Beton karışımındaki agrega tabandan tepeye değiştirilir: altta ağır travertin ve tuğla parçaları, yükseldikçe daha hafif tüf, en üstte gözenekli pomza taşı. Kubbe tabanda yaklaşık 6 metre kalınken tepeye doğru incelir. İç yüzeydeki kademeli kasetler (kof bölmeler) hem malzemeyi azaltır hem yükü kaburgalara toplar. Yanal itki, kubbeyi taşıyan 6 metre kalınlığındaki silindirik duvarla ve içine gizlenmiş boşaltma kemerleriyle karşılanır.

Tepedeki 9 metrelik açık oculus yapısaldır da: kubbenin en zorlanan noktasındaki malzemeyi tümüyle kaldırarak bir sıkıştırma halkası gibi davranır, hem de mekânın tek ışık kaynağıdır — gün boyu duvarlarda dolaşan bir ışık diski. Pantheon böylece beton, geometri ve ışığı tek bir kusursuz hacimde birleştirir; kubbe mimarisinin doğduğu yapı.