Aziz Vasil Katedrali, mimari kompozisyonun tek bir büyük iç hacim yerine, bağımsız küçük birimlerin kümelenmesiyle de kurulabileceğini gösteren bir yapıdır. Rönesans'ın merkezî, simetrik, tek kubbeli ideali Batı'da olgunlaşırken, Moskova bambaşka bir mantık izler: çokluk, dikey vurgu ve dışsal silüet.

Yapı aslında tek bir kilise değil, ortak bir kaide üzerinde toplanmış dokuz ayrı şapeldir. Merkezde, kubbe yerine içten yükselen sekizgen bir çadır-kule (shatyor) bulunur; çevresinde, farklı yükseklik ve biçimlerde sekiz şapel, her biri kendi soğan kubbesiyle taçlanarak simetrik ama hareketli bir küme oluşturur. İç mekânlar şaşırtıcı derecede küçük ve labirentvaridir — yapının bütün enerjisi içeride değil, dışarıdaki üç boyutlu silüettedir. Bu, kilisenin bir 'toplanma hacmi' değil, kentsel bir nesne, bir anıt-heykel olarak tasarlandığı anlamına gelir.

Soğan kubbenin kendisi de işlevseldir: dik, sivri profili kar yükünü tutmaz, kayar; ahşap iskelet üzerine metal kaplama olarak hafifçe kurulur. Renkli, burmalı kubbeler ise sonraki yüzyıllarda eklenmiştir — özgün yapı daha sade olabilir. Aziz Vasil, Bizans kubbe geleneğini Rus ahşap kilise dikeyliği ve çadır-kule biçimiyle harmanlayan özgün bir senteze işaret eder; mimarinin iç mekânı değil, gökyüzüne çizilen dış konturu önceleyen bir tasarım anlayışının en tanınmış örneğidir.