Vatikan'daki Aziz Petrus Bazilikası, tek bir tasarımın değil, 120 yıl boyunca birbirini izleyen mimarların eseridir: Bramante merkezi planı kurdu, Michelangelo kubbeyi tasarladı, Maderno cepheyi ve nefi uzattı, Bernini ise meydanı ve iç mekânı biçimledi. Yapı bu yüzden Rönesans'ın saf geometrisinden Barok'un hareketli, sahneleyen mekânına geçişi tek bedende taşır.

Mimari kalp Michelangelo'nun kubbesidir. Brunelleschi'nin Floransa'daki çift kabuk fikrini taş ölçeğinde yeniden ele alır: içte ve dışta iki ayrı kabuk, aralarında merdivenlerin geçtiği bir boşluk. Kubbe, pencerelerle delinmiş yüksek bir kasnak (tambur) üzerine oturur; dışarıda belirgin taş kaburgalar, kubbenin yükünü kasnağa ve oradan dört dev ayağa toplar. Kaburgalar arası bölmeler ise bu hatlar arasına gerilir.

Taş kubbenin ürettiği yatay itki, tabanına dolanan demir gergi zincirleriyle karşılanır — 18. yüzyılda kubbede çatlaklar görülünce bu zincirler çoğaltılarak yapı güvenceye alındı. Yaklaşık 42 metre iç çapıyla kubbe, Pantheon ve Floransa geleneğini sürdürür ama daha yükseğe, daha dikey bir siluete taşır. Aziz Petrus böylece taş kubbe mühendisliğinin Rönesans birikimini özetler ve onu Barok'un anıtsal sahnesine bağlar.