Londra'da 1851 Büyük Sergi için Joseph Paxton'ın tasarladığı Crystal Palace, bir binanın fabrikada üretilip şantiyede monte edilebileceğini ilk kez büyük ölçekte gösterdi. Paxton bir mimar değil, sera ustası bir bahçıvandı; tasarımını da serada öğrendiği cam-demir mantığından çıkardı.

Yapının sırrı modülasyondur. Tüm bina, standart bir cam panelin boyutuna (yaklaşık 1,2 metre) göre kurulan bir ölçü ızgarasına oturur; dökme demir kolonlar, kirişler ve cam paneller bu tek modülün katları olarak fabrikada seri üretildi, demiryoluyla taşındı ve yerinde cıvatalandı. Sonuç, yaklaşık 92.000 metrekarelik kapalı alanın yalnızca dokuz ayda kurulmasıydı — taş bir yapıda düşünülemeyecek bir hız. Sergi bitince yapı sökülüp Sydenham'da yeniden kuruldu; demonte edilebilirlik tasarımın parçasıydı.

Dökme demir iskelet yükü taşır; duvar diye bir şey yoktur, yalnızca cam zarftır. Bu, iç mekânı gün ışığıyla dolduran, neredeyse ağırlıksız görünen bir hacim üretir — çağdaşları için şok edici bir saydamlık. Crystal Palace böylece prefabrikasyonu, modüler koordinasyonu ve cam-iskelet zarfı birleştirerek modern endüstriyel mimarinin — fabrikalardan gökdelen perde duvarlarına — habercisi olur.