Bu olay, dikilmiş bir yapı değil, bir fikirdir: Tony Garnier'nin "Une Cité Industrielle" (Bir Endüstri Kenti) adıyla yayımladığı, baştan sona kuramsal bir kent tasarımı. 1904'te sergilenen, 1917'de bir kitap olarak basılan çizimler, 35.000 nüfuslu hayalî bir sanayi kentinin tüm parçalarını — konut, fabrika, hastane, istasyon, okul — tek bir mimari ilkeye göre kurgular.

O ilke betonarmedir. Garnier, geleneksel taş ve tuğlanın süslü kütlesini reddedip, henüz yeni olan demir-takviyeli betonu kentin tüm dokusunun temel malzemesi olarak benimser. Çizimlerdeki yapılar yalın, geometrik, düz çatılı ve süssüzdür; konsol döşemeler, ince kolonlar ve geniş açıklıklar betonarmenin sağladığı serbestliği sergiler. Bu, Le Corbusier ve Bauhaus'tan önce, modern mimarinin malzeme ve estetiğini önceden haber veren bir tutumdur.

Garnier'nin asıl katkısı kent ölçeğindedir. Kenti işlevlerine göre bölgelere ayırır (konut, sanayi, sağlık, yönetim), yeşil koridorlarla böler, ve yayayı önceleyen bir dolaşım kurar — 20. yüzyıl modernist şehir planlamasının (zonlama, işlevsel ayrım) temel ilkelerini ortaya koyar. Cité Industrielle böylece bir binanın değil, betonarmenin bütün bir kenti nasıl biçimlendirebileceğinin manifestosudur; gerçekleşmemiş ama sonraki yüzyılın yapılı çevresini derinden etkilemiş bir tasarım.