Mies van der Rohe'nin Farnsworth Evi, 'az çoktur' ilkesini bir konut programında ulaşabileceği en uç sadeliğe taşır. Barselona Pavyonu'nda denenen akışkan, taşıyıcısız mekân fikri burada tek bir saf jeste indirgenir: doğanın ortasında, havada asılı duran cam bir kutu.

Ev, taşkın ovasındaki bir nehrin kıyısında, zeminden yaklaşık 1,5 metre yükseltilmiştir. Bütün yapı, sekiz adet beyaz boyalı çelik H-kolona asılıdır; tavan ve taban döşemeleri bu kolonlara dıştan kaynaklanmıştır, böylece kolonlar mekânın içine hiç girmez. İç hacim tamamen kolonsuz, tek ve sürekli bir alandır; banyo ve tesisatı barındıran ahşap bir çekirdek dışında hiçbir bölücü duvar yoktur. Dört cephe baştan aşağı camdır — duvar yoktur, yalnızca cam ve onun ardındaki manzara vardır.

Farnsworth, mimariyi neredeyse tümüyle ortadan kaldırarak bir ideali sınar: barınak, çevreyle insan arasında en ince, en görünmez sınır olabilir mi? Sonuç teknik olarak zordur (cam kutu yazın aşırı ısınır, kışın soğur; ev bir kez sel basar) ama kavramsal olarak saftır — strüktür sekiz kolona, zarf tek kat cama, mekân tek hacme indirgenmiştir. Mies'in bu deneyi, sonraki yarım yüzyılın cam kuleler ve şeffaf mimari estetiğinin felsefi çekirdeğidir: yapı ne kadar az olursa, mimari fikir o kadar saf görünür.