Frank Lloyd Wright'ın New York Guggenheim Müzesi, bir binanın iç dolaşımını — merdivenleri, katları, koridorları — tek bir sürekli jeste indirgeyerek müze tipolojisini baştan kurar. Geleneksel müze, oda oda gezilen, kullanıcının sürekli durup yön seçtiği bir labirenttir; Wright bunu tek bir kesintisiz yola çevirir.

İç mekân, yukarı doğru hafifçe genişleyen, helezon biçiminde bir betonarme rampadan ibarettir. Ziyaretçi asansörle en üste çıkar ve sonra, hiç merdiven çıkmadan, yumuşak bir eğimle aşağı doğru spirali izleyerek bütün koleksiyonu tek bir sürekli yürüyüşte gezer. Sergi duvarı dümdüz değil, hafifçe dışa eğimlidir — sanki bir tablo şövalede duruyormuş gibi. Mekânın merkezinde, tepedeki cam kubbeden aşağı inen devasa bir boşluk (atrium) vardır; ziyaretçi her noktadan bu merkezi boşluğu ve karşı rampadaki diğer insanları görür — yapı kendini içeriden tümüyle okutur.

Dışarıdan da yapı, çevresindeki dik açılı Manhattan ızgarasına meydan okuyan, beyaz, yukarı doğru genişleyen bir spiral kütledir — bir bina değil, neredeyse soyut bir heykel. Wright, betonarmenin sürekli, eğrisel dökülebilen doğasını kullanarak mekânın, strüktürün ve dolaşımın tek bir biçimde eridiği bir yapı kurar. Guggenheim, müzeyi bir 'odalar dizisi' olmaktan çıkarıp bir 'sürekli deneyim'e dönüştüren, 20. yüzyılın en özgün kamusal iç mekânlarından biridir.