Louis Kahn'ın Salk Biyoloji Enstitüsü, modern mimarinin işlevsel karmaşayı düzenleme biçimine kuramsal bir berraklık getirir: 'hizmet eden' (servant) ve 'hizmet edilen' (served) mekânların ayrımı. Bir laboratuvar, esnek ve kesintisiz çalışma alanları ister; ama bu alanlar havalandırma kanalları, borular, kablolar ve tesisat gibi bir 'altyapı ormanı' gerektirir.

Kahn bu ikisini katı biçimde ayırır. Kesintisiz, kolonsuz laboratuvar katları 'hizmet edilen' mekândır; her laboratuvar katının hemen üstüne, neredeyse bir kat yüksekliğinde, içinden insan geçebilen tam bir tesisat katı (Vierendeel kirişlerle taşınan) yerleştirilir — bu 'hizmet eden' mekândır. Böylece bütün borular ve kanallar bu ara katlarda toplanır; laboratuvarlar tümüyle serbest, esnek ve bölünebilir kalır, tesisat bakımı ve değişimi araştırmayı hiç kesmeden yapılır. İşlev ile altyapı, mimari olarak birbirinden temizce ayrılmıştır.

Ama Salk'ı asıl unutulmaz kılan, iki simetrik laboratuvar bloğu arasındaki avludur. Kahn buraya bahçe koymayı planlarken, danışmanı mimar Luis Barragán 'bir yaprak bile koymayın; bu bir meydan olsun' der. Sonuç, ortasından ince bir su kanalının geçtiği, bütünüyle boş, traverten kaplı bir platform — doğrudan Pasifik Okyanusu'nun ufkuna açılan bir boşluktur. Salk, işlevin titiz mühendislik düzeni ile mekânın ruhsal sessizliğini tek bir yapıda birleştiren, çağdaş mimarinin en saygın eserlerinden biridir.