Paris'te I. M. Pei'nin Louvre'un Napolyon Avlusu'na yerleştirdiği cam piramit, çağdaş bir yapının tarihî bir bağlama nasıl ekleneceğine dair bir strüktürel cevaptır: olabildiğince az görünerek.

Pei'nin tasarım sorunu, müzenin yeni ana girişini, çevresindeki barok sarayı ezmeden kurmaktı. Çözümü, mümkün olan en saydam yapıyı tasarlamak oldu. 21,6 metre yüksekliğindeki piramit, 70 üçgen ve 603 baklava (eşkenar dörtgen) biçimli cam panelden oluşur. Bu camı tutan strüktür, olabildiğince inceltilmiştir: ince paslanmaz çelik çubuklar ve gerilmiş kablolardan oluşan bir ağ, camı içeriden gergi (tension) ile tutar. Yük taşıyan kalın kolonlar yerine, bir yelkenli teçhizatı gibi gerilen ince elemanlar kullanılır; böylece strüktür neredeyse kaybolur ve geriye yalnızca cam yüzey kalır.

Piramit ayrıca yer altındaki yeni karşılama holüne ışık taşıyan bir aydınlatma aygıtıdır; ziyaretçiler bu cam koninin altından sarayın kanatlarına dağılır. Pei, anıtsal bir kütle eklemek yerine, ışık geçiren saydam bir geometri kurarak yeniyi eskiyle çatışmadan birleştirir. Louvre Piramidi böylece çağdaş cam-çelik gerdirme mühendisliğini, tarihî bir bağlama saygılı, minimal bir mimari müdahaleye dönüştürür.