İspanya'da Frank Gehry'nin tasarladığı Bilbao Guggenheim Müzesi, mimari biçimin kâğıt ve maketten sayısal modele geçtiği eşiği işaretler. Gehry'nin eğri, bükülmüş, hiçbir geleneksel geometriye uymayan formları, o döneme dek çizilmesi ve inşa edilmesi imkânsız sayılırdı.

Çözüm, mimarlığın dışından geldi: Gehry'nin ofisi, havacılık ve otomotiv endüstrisinin kullandığı CATIA adlı üç boyutlu modelleme yazılımını mimariye uyarladı. Gehry önce elle kâğıt ve maket üzerinde serbest biçimleri buldu; sonra bu fiziksel maketler dijital olarak tarandı ve CATIA'da kesin bir sayısal modele çevrildi. Bu model, her bir eğri çelik strüktür parçasının ve her bir titanyum kaplama panelinin tam geometrisini, üretim ve montaj için hesapladı. Böylece keyfî görünen biçim, sayısal olarak tanımlanabilir ve dolayısıyla üretilebilir hale geldi — her panel benzersiz ama tam tanımlıdır.

Dış kabuk, ince titanyum levhalarla kaplanır; ışıkla ve hava koşullarıyla renk değiştiren, yumuşakça kıvrılan bir yüzey oluşturur. Bina ayrıca çöküşteki bir sanayi kentini kültür-turizm merkezine çevirerek "Bilbao etkisi" diye anılan kentsel dönüşümü başlattı. Ama mimari ders strüktüreldir: Bilbao Guggenheim, dijital tasarımın serbest biçimi inşa edilebilir kıldığı ve parametrik mimari çağını açtığı yapıdır.