Herzog & de Meuron'un (sanatçı Ai Weiwei ile) Pekin Ulusal Stadyumu — halk arasında 'Kuş Yuvası' — çağdaş mimarinin strüktür ile zarf arasındaki ayrımı ortadan kaldırma eğiliminin ikonik bir örneğidir. Modern mimari uzun süre taşıyıcı iskelet ile onu örten cepheyi iki ayrı sistem olarak düşünmüştü; burada ikisi tek bir dokuya erir.

Stadyumu saran, birbirinin üzerinden geçen, görünüşte rastgele dizilmiş devasa çelik kirişler ağı, hem binanın taşıyıcı strüktürü hem de dış cephesi hem de çatısını tutan sistemdir — hepsi aynı anda. Bu 'düzensizlik' aslında yanıltıcıdır: dağınık görünen her çelik eleman, oturma kütlesinin yüklerini ve çatının ağırlığını taşıyacak biçimde hesaplanmıştır. Başlangıçta ağın boşlukları arasına gerilecek hareketli bir kapanır çatı planlanmış, bu vazgeçilince açıklıklar yarı saydam bir membranla doldurulmuştur; örgünün rastgele görünümü, kısmen bu çatı elemanlarını gizleme fikrinden doğmuştur.

Böylesine karmaşık, düzensiz görünen bir geometrinin hesaplanması ve her bir çelik parçanın benzersiz açı ve uzunlukta üretilmesi, ancak dijital/parametrik tasarım ve üretim araçlarıyla mümkün olmuştur — Bilbao Guggenheim'da başlayan, biçimin bilgisayar modeliyle çözülüp sayısal olarak imal edildiği çizginin olgun bir halkasıdır. Kuş Yuvası, strüktür, cephe ve simgenin (bir kuş yuvasının örgüsü) tek bir parametrik dokuda birleştiği, 21. yüzyıl başının en tanınmış kamusal yapılarından biridir.