Caracalla Hamamları, Roma'nın betonu ve tonozu sütundan kurtarıp büyük, kesintisiz iç hacimler kurmak için kullandığı en iddialı sivil yapılardandır. Pantheon tek bir kubbeyle gökyüzünü içeri alırken, hamamlar problemi yatayda çözer: birbirine bağlı, devasa salonlar dizisini sütun ormanı olmadan örtmek.

Çözüm çapraz (haç) tonozdur. İki beşik tonoz dik açıyla kesiştiğinde yük, sürekli duvarlara değil, dört köşedeki noktalara toplanır; böylece tonozun altındaki duvarlar açılabilir, mekânlar birbirine akar ve pencereler yükseğe taşınır. Merkezdeki soğuk salon (frigidarium) bu sistemle örtülür: üç dev çapraz tonoz, beton kütleyi havada tutarken zemini kolonsuz, ferah bir hacme dönüştürür. Roma betonu — pomza katkılı, kalıba dökülen — bu eğrisel örtüleri mümkün kılan tek malzemedir.

Ama yapının asıl dehası görünmeyen kısmındadır. Zeminin altında ve duvarların içinde, hypocaust adı verilen bir boşluklar sistemi dolaşır; tabandaki fırınların sıcak havası bu boşluklardan geçerek döşemeyi ve duvarları ısıtır. Su kemerlerle getirilir, sarnıçlarda depolanır, ısıtılır ve dağıtılır. Caracalla, mimariyi yalnızca örtmek değil — ısıtmak, su vermek, kalabalığı yönlendirmek — için bir altyapı makinesine çevirir; büyük açıklıklı kamusal iç mekânın, sonraki bazilika ve istasyon hollerine uzanan strüktürel atasıdır.