Dünya'daki ilk yaşam, yaklaşık 3,8 milyar yıl önce tek hücreli prokaryotlar olarak ortaya çıktı. Ardından gelen 2 milyar yılı aşkın süre boyunca — Dünya tarihinin yarısından fazlası — yaşam bu basit biçimde kaldı. Yaklaşık 2,1 milyar yıl önce ökaryotların evrimi (2100-mya-eukaryotes) çekirdeğe sahip, membrana bağlı organel içeren daha karmaşık hücreleri getirdi. Ama çok hücreli organizmaların ortaya çıkması için bir 1 milyar yıl daha geçmesi gerekti.

Bu geçiş basit değildi. Çok hücrelilik, bağımsız bir hücrenin "birey" olma tercihinden vazgeçerek büyük bir organizmanın parçası haline gelmesini gerektirdi. Bu tercihin evrimsel olarak mümkün olabilmesi için hücreler arasında iletişim, yapışma ve — belki de en kritik nokta — programlanmış hücre ölümünü (apoptozis) mümkün kılan mekanizmalar gelişmek zorundaydı. Bireysel bir hücre açısından ölmek bir yenilgiyken, çok hücreli bir organizma için bu, gelişimin olmazsa olmaz aracıdır.

En eski iyi belgelenmiş çok hücreli ökaryot fosili, Kuzey Kanada'nın Arktik Kanad Grubundan çıkarılan Bangiomorpha pubescens'tir. Bu kırmızı alg fosilinin yaşı yaklaşık 1,05–1,2 milyar yıl olarak tahmin edilmekte; farklılaşmış üreme ve vejatatif hücreler içerdiğinden gerçek çok hücreli yaşamın kanıtı sayılmaktadır.

Önemli bir nokta: çok hücrelilik evrimin tek bir anında bir kez ortaya çıkmadı. Hayvanlar, mantarlar, kara bitkileri, kahverengi algler, kırmızı algler ve yeşil algler dahil en az sekiz ayrı soy bu stratejiyi bağımsız olarak keşfetti. Bu çoklu bağımsız evrim, koordineli çok hücreli yaşamın yaklaşık 1 milyar yıl önce yaygınlaşan çevresel koşullar altında güçlü bir evrimsel avantaj sunduğuna işaret etmektedir — büyük olasılıkla Buztopu Dünya olaylarının (720-mya-snowball-earth) ardından deniz kimyasının değişmesiyle bağlantılı olarak.

Çok hücreli yaşamın ortaya çıkışı, bundan yaklaşık 575 milyon yıl sonra patlak verecek olan Kambriya çeşitlenmesinin (538-mya-cambrian-explosion) önkoşulunu oluşturdu.