Sese kavuşan ilk film The Jazz Singer değildi; ses kaydı ve senkronizasyon üzerine onlarca yıllık deneyler vardı. Onu dönüm noktası yapan, senkronize sesi geniş bir izleyiciye ticari bir başarıyla ulaştırmasıydı. Warner Bros.'un Vitaphone sistemiyle çekilen film, çoğunlukla sessiz bir melodramdı; ama içine serpiştirilmiş şarkılar ve Al Jolson'ın doğaçlama gibi duran "Daha hiçbir şey duymadınız!" repliği, izleyiciye konuşan görüntünün artık mümkün olduğunu gösterdi.

Etkisi hızlı ve sarsıcı oldu. Birkaç yıl içinde stüdyolar tümüyle sesli ("talkie") üretime geçti; sessiz sinemanın kendine özgü, pandomime dayalı dili neredeyse bir gecede demode oldu. Bu geçiş, perde arkasında acımasız bir tasfiye yarattı: sesi ya da aksanı uygun bulunmayan birçok sessiz dönem yıldızının kariyeri sona erdi, salonlar müzisyen orkestralarını işten çıkardı.

The Jazz Singer aynı zamanda rahatsız edici bir mirası da taşır: Jolson'ın siyah yüz boyası (blackface) ile sahneye çıkması, dönemin ırkçı eğlence geleneklerinin filme kazınmış halidir ve bugün eserin en çok tartışılan yönüdür. Sanatsal bir başyapıt olmaktan çok teknik ve endüstriyel bir eşik olan film, sinemanın ne olduğunu — sessiz bir görsel sanattan, sesin ve müziğin ayrılmaz olduğu bir anlatıya — kalıcı biçimde değiştirdi.