İkinci Dünya Savaşı sırasında Bletchley Park'ta Alman Enigma şifresinin kırılmasında belirleyici bir rol oynayan Alan Turing, 1936'da yayımladığı makalede "Turing makinesi" denilen kuramsal hesaplama cihazını tanımlamıştı — modern bilgisayar biliminin matematiksel temeli. 1950'de Manchester Üniversitesi'nde, henüz büyük çoğunluk insanın bilgisayar görmediği bir çağda, çok daha provokatif bir soru sordu: "Makineler düşünebilir mi?"

Turing sorunun kendisinin muğlak olduğunu kabul etti — "düşünmek" tanımı belirsizdi. Bunun yerine bir oyun önerdi: "taklit oyunu". Bir sorgucu yazılı kanalla iki gizli özneyle konuşur — biri insan, biri makine. Sorgucu ikisini birbirinden ayırt edemezse, makinenin "düşündüğünü" söylemenin önünde davranışsal bir engel kalmaz. Bu kayma — felsefi soruyu ölçülebilir bir performansla değiştirmek — testin asıl gücüydü.

Turing makalede karşı argümanları teker teker ele aldı: teolojik ("sadece insanlar ruha sahip"), matematiksel (Gödel), bilinç argümanı, sezgi argümanı, vs. Her birine yanıt verdi. 2000'e kadar makinelerin testi geçebileceğini öngördü; bu kısmen gerçekleşti — günümüzde büyük dil modelleri sınırlı senaryolarda insanları kandırabiliyor, ancak "genel zekâ" sorusu hâlâ açık.

Turing 1952'de eşcinselliği nedeniyle yargılandı, kimyasal kastrasyona zorlandı; 1954'te 41 yaşında siyanür zehirlenmesi sonucu öldü. Onun adını taşıyan bu test, 1956'da John McCarthy ve arkadaşlarının Dartmouth toplantısında resmen kuracağı yapay zekâ alanının çerçeve sorusu oldu — ve 75 yıl sonra hâlâ tartışılmaya devam ediyor.