1947'de transistörün icadı vakum tüpünü ortadan kaldırdı, ama yeni bir problem doğurdu: bir bilgisayar yapmak için binlerce transistörü, direnci ve kondansatörü tek tek lehimlemek gerekiyordu. "Sayı tiranlığı" denilen bu engel, daha karmaşık devreleri ekonomik olarak yapılamaz hale getiriyordu.

1958 yazında Texas Instruments'ın yeni mühendisi Jack Kilby, şirketin tatil dönemine denk gelen sessiz haftalarda fabrikada yalnız kaldı. Henüz tatil hakkı olmayan biriydi ve laboratuvarda fikirleri üzerinde çalıştı. 12 Eylül 1958'de küçük bir germanyum çubuk üzerine yerleştirdiği transistör, direnç ve kondansatörden oluşan bir devreyi çalıştırdı — tüm parçalar tek bir malzeme parçasında, lehim olmadan birbirine bağlıydı. İlk "entegre devre" işliyordu.

Kilby'nin tasarımı seri üretim için pratik değildi — parçalar arasındaki bağlantılar elle çekilmiş incecik altın tellerdi. Birkaç ay sonra, Fairchild Semiconductor'da Robert Noyce (Shockley'den ayrılan "sekiz haini"nin bir üyesi) silikon yüzey üzerine fotolitografi ile bağlantıları doğrudan basmayı önerdi. Bu "planar süreç" — Jean Hoerni'nin keşfi — Noyce'un patentiyle birleşince modern entegre devre üretiminin temeli haline geldi.

1965'te Fairchild'ın araştırma direktörü Gordon Moore, ilerideki 10 yıl için bir gözlemde bulundu: bir entegre devrenin maliyetli minimum noktasındaki transistör sayısı, her iki yılda bir ikiye katlanıyor. "Moore yasası" denilen bu öngörü, 60 yıl boyunca sektörün rotasını belirledi. Kilby'nin 1958'deki birkaç transistörlü çipinden, bugünün 5 nanometre teknolojisinde yüz milyarlarca transistör barındıran modern işlemcilerine giden yol, insanlık tarihinin en hızlı mühendislik ölçeklemesidir. Akıllı telefonun, bulut bilişimin, derin öğrenmenin altyapısı tek bir Eylül haftası Dallas'ta atıldı; Kilby 2000'de Nobel Fizik Ödülü aldı, Noyce 1990'da Intel'i kurmuş ve ölmüştü.