İkinci Dünya Savaşı'nın ardından roket teknolojisindeki gelişme ve Soğuk Savaş'ın stratejik rekabeti, uzay programlarını siyasi öncelik haline getirdi. Sovyetler Birliği 1957'de Sputnik'i yörüngeye, 1961'de Yuri Gagarin'i uzaya gönderdiğinde, ABD Başkanı John F. Kennedy bir karşı hamle olarak 1961 baharında "on yıl sona ermeden bir insanın Ay'a ulaştırılması" hedefini ilan etti.

Proje sekiz yıllık devasa bir mühendislik çabasıyla yürütüldü: yaklaşık 400.000 kişinin emeği, dönemin bilgisayar gücünün sınırlarını zorlayan navigasyon yazılımı, üç aşamalı dev Saturn V roketi. 16 Temmuz 1969'da Apollo 11 fırlatıldı. Komuta modülünde Michael Collins yörüngede kaldı; ay modülü "Eagle" ise Armstrong ve Aldrin ile birlikte 20 Temmuz'da Sakinlik Denizi'ne indi.

Aldrin yaklaşık iki buçuk saat Ay yüzeyinde kaldı; sismometre, lazer yansıtıcı ve güneş rüzgârı toplayıcısı yerleştirdiler, 21,5 kilogram Ay kayası örneği topladılar. Apollo programı sonraki üç buçuk yıl içinde altı başarılı iniş daha gerçekleştirdi.

Apollo 11 bilimsel açıdan Ay'ın oluşumuna ilişkin Büyük Çarpışma hipotezini destekleyen veriler sağladı; teknolojik olarak entegre devre, gerçek zamanlı bilgisayarlı denetim ve geniş ölçekli sistem mühendisliği alanlarında kalıcı izler bıraktı. Sembolik olarak ise insanlığın kendi gezegeninin dışına ilk adımını attığı bir eşiktir.