2000'lerin başına kadar yazılım çalıştırmak, fiziksel sunucu satın almayı, bir veri merkezine yerleştirmeyi, soğutma ve elektriğini sağlamayı, donanım arızalandığında değiştirmeyi gerektiriyordu. Trafik 10 katına çıkarsa kapasite hazır değildi; trafik düşerse parayı yine ödüyordun. Amazon, kendi perakende tatil sezonu zirvelerine cevap vermek için inşa ettiği fazla kapasiteyi 2006'da dışarıya açtı. 14 Mart 2006'da S3 (Simple Storage Service) — GB başına aylık birkaç sentle nesne depolama — yayına girdi. 25 Ağustos 2006'da EC2 (Elastic Compute Cloud) — saatlik kiralanan sanal sunucular — başladı. Bu iki servis birlikte ilk geniş çaplı "as-a-service" altyapı paketini oluşturdu.

Aynı yılın bir başka köşesinde, Yahoo!'da çalışan Doug Cutting ve ekibi Apache Hadoop'u yayımladı; Google'ın 2004 MapReduce ve 2003 GFS makalelerinden esinlenen, binlerce sıradan sunucuya yayılmış veri işleme çerçevesi. Hadoop "büyük veri" terimini iş dünyasının kelime dağarcığına soktu: artık her şirket terabayt ölçeğinde log, tıklama, sensör verisi biriktiriyor ve bunu işleyebilmesi gerekiyordu. AWS + Hadoop ikilisi şu denklemi mümkün kıldı: "depola, ölçeklendir, ödediğin kadar al."

2010'da Microsoft Azure, 2011'de Google Cloud Platform ile büyük üç oyuncu pazarı paylaştı. 2015'e kadar Netflix, Airbnb, Slack, Spotify, Reddit gibi sıfırdan-cloud şirketleri kendi veri merkezlerine asla sahip olmadı. Geleneksel kurumlar — bankalar, perakende devleri, kamu — 2018-2024 arasında işlerinin %50'sinden fazlasını buluta taşıdı. Bu sadece teknik bir göç değildi: BT bütçesi sermaye harcamasından (CapEx) işletme giderine (OpEx) döndü; yeni şirketler birkaç bin dolarla milyonlarca kullanıcılı servisler kurabildi.

2020'lerden itibaren bulut, yapay zekânın da altyapısı oldu: ChatGPT'yi eğiten 25.000 Nvidia H100 GPU'su Microsoft Azure'da çalıştı; AWS Trainium, Google TPU rakipleri büyüttü. Üç hiperscaler 2024'te birlikte yıllık 300 milyar dolarlık altyapı kapasitesi sağlıyor — gezegenin elektriğinin yaklaşık %2'sini tüketen, hiçbir devletin kendine ait olmayan bir "sayısal kıta" ortaya çıktı. Sunucu sahipliği bilgi işlemin %20'sine indi; geriye kalan %80, ya birkaç şirketin veri merkezlerinden kiralanıyor ya da onların üstüne kurulu ürünlerden tüketiliyor.