Akıllı telefonlar 2007'den önce de vardı — BlackBerry e-posta yazıyor, Nokia ağır internet tarayıcıları taşıyor, Palm Treo yıllardır uygulamalar çalıştırıyordu. Ama hepsi tuş takımıyla geliyordu; ekran küçük, arayüz hantal. Steve Jobs Macworld 2007 sunumunda farklı bir vizyon ortaya koydu: "Üç devrim niteliğinde ürün tanıtıyorum: dokunmatik ekranlı geniş bir iPod, devrim niteliğinde bir cep telefonu, ve atılım gibi bir internet iletişim cihazı." Birkaç saniye duraksadıktan sonra: "Bunlar üç ayrı cihaz değil. Tek bir cihaz. Ve adı iPhone."

İki teknolojik kararın etkisi büyüktü: (1) tam tuş takımının kaldırılıp tüm ön yüzün ekrana dönüştürülmesi — uygulamaya göre kullanıcı arayüzünün yeniden çizilebileceği anlamına geliyordu; (2) çoklu-dokunma (multi-touch) — iki parmakla yakınlaştırma, kaydırma, sürükleme jestleri, bir kalem ya da stylus olmadan. Bu iki karar yeni bir donanım-yazılım dilini mümkün kıldı.

2008'de App Store açıldı; üçüncü taraf geliştiriciler iPhone üzerinde uygulama yayımlayabildi. Bir yıl içinde Spotify, Uber, Instagram, WhatsApp gibi şirketler doğdu — "akıllı telefon ekonomisi" başlamış oldu. 2010'da Android ekosistemi de aynı tasarım dilini benimsedi; Apple ile Samsung/Google patent savaşlarına girdi ama dokunmatik ekran + uygulama mağazası modeli evrenseldi.

2024 sonunda dünyada yaklaşık 4,7 milyar akıllı telefon kullanıcısı vardı — gezegen nüfusunun yarısından fazlası. iPhone'un kendisi yüzlerce milyon insanı doğrudan, milyarlarcasını Android üzerinden dolaylı olarak değiştirdi. Bilgiye, paraya, eğlenceye, devlete ve birbirimize erişme biçimimiz iPhone ve onun gibi cihazlar üzerinden ilerliyor. "Bilişimin masaüstünden cebe taşınması" denildiğinde anlatılan dönüm noktası budur.