İskender Haziran 323'te Babil'de, henüz 32 yaşındayken, muhtemelen ateşli bir hastalıktan öldü. Halefini sorduklarında kaynağa göre 'en güçlüsüne' dediği rivayet edilir; bu cümle, ister gerçek ister uydurma olsun, sonraki kırk yılı özetler. Mareşalleri — Antigonos, Selevkos, Ptolemy, Lysimakhos, Kassandros — önce naipliği paylaştılar, sonra birbirleriyle savaştılar. İÖ 301'deki Ipsos Savaşı kalıcı haritayı çizdi: Ptolemaios Mısır'da, Selevkoslar Suriye'den İran'a uzanan geniş hatta, Antigonidler Makedonya'da, Attalidler ise sonra Pergamon'da yerleşti.

Ortaya çıkan dünya yeni bir tipti: Yunan azınlığın yönettiği, yerel halkların — Mısırlılar, Persler, Babilliler, Yahudiler, Baktrialılar — kendi kurumlarını sürdürdüğü bölgesel hanedanlar. Yöneticiler kendilerini hem firavun, hem kral, hem tanrı olarak sundular. Yunanca tekil bir 'koine' lehçesine yalınlaştı ve bir uçtan diğerine ortak iletişim dili oldu — yüzyıllar sonra Yeni Ahit'in dili de bu olacaktı.

Kültürel ağırlık eski şehir devletlerinden yeni metropollere kaydı. İskenderiye'de Ptolemaioslar dünyanın en büyük kütüphanesini ve Musaeion'u (bilim akademisi) kurdular; burada Öklid geometriyi, Eratosthenes Dünya'nın çevresini, Aristarkhos güneş-merkezli bir model önerisini formüle etti. Pergamon kendi kütüphanesi ve sunağıyla rakip oldu. Antakya Doğu Akdeniz'in kavşağı oldu. Sanat Klasik dönemin idealize sükûnetini bıraktı; Helenistik heykel duyguyu, yaşı, acıyı — Laocoön, Galyalı, Samothrake'li Nike — açıkça gösterdi.

Helenistik çağ İÖ 30'da Kleopatra'nın ölümü ve Mısır'ın Roma'ya katılmasıyla biçimsel olarak sona erer. Ama 'helenleşmiş' Doğu Akdeniz, Roma İmparatorluğu'nun da Bizans'ın da kültürel iskeleti olarak ayakta kaldı; erken Hristiyanlığın yayılması Yunanca'nın bu mirası üzerinden gerçekleşti.