711'de Emevi orduları Cebelitarık'ı geçip Vizigot İspanyası'nı birkaç yılda fethetmişti. Pireneleri aşan akıncı birlikler, bugünkü Güney Fransa'ya kadar ilerledi. 732'de (kaynaklar 733 de der) Endülüs valisi Abdurrahman el-Gafiki büyük bir kuvvetle kuzeye, zengin Aziz Martin manastırının bulunduğu Tours'a doğru yürüdü.

Franklar'ın saray nazırı (mayordomus) Charles Martel, ağır piyadeden oluşan ordusunu Tours ile Poitiers arasında bir tepeye yerleştirdi. Disiplinli Frank piyadesi, Emevi süvarisinin tekrarlanan hücumlarını bir kare düzeninde karşıladı ve kırdı. El-Gafiki savaşta öldü; Emevi ordusu geri çekildi. Charles bu zaferden sonra 'Martel' (Çekiç) lakabını aldı.

Savaşın gerçek ölçeği tartışmalıdır. Bazı tarihçiler bunu uygarlıkların kaderini belirleyen dönüm noktası sayar; çoğu modern araştırmacı ise daha temkinlidir — Emevi harekâtının zaten bir yağma akını olabileceğini, İspanya'daki iç sorunların genişlemeyi nasıl olsa durduracağını vurgular. Yine de sonuç açıktır: İslam'ın Batı Avrupa'nın kuzey içlerine doğru ilerleyişi burada son buldu.

Dolaylı etkisi daha kalıcıydı: zafer Charles Martel'in ve ardından oğlu Pepin ile torunu Şarlman'ın hanedanını meşrulaştırdı. Bu çizgi, kıtanın batısında Karolenj İmparatorluğu'nun doğuşuna giden yolu açtı.