8 Haziran 793'te kuzey İngiltere açıklarındaki kutsal ada Lindisfarne'a inen İskandinav baskıncıları, manastırı yağmaladı, keşişleri öldürdü ya da köleleştirdi, yıllardır yazılmış elyazmaları ve hazineleri gemilerine yükleyip uzaklaştı. Olay, Avrupa'da derin bir şok yarattı — Charlemagne'ın sarayında yazıcılık yapan Alcuin'in mektubu, kıtanın hissettiği dehşeti çok açık ifade eder.

Viking Çağı'nın başlangıcı genellikle bu tarihten başlatılır, ama olgu çok daha karmaşıktır. İskandinavlar — bugünkü Norveç, Danimarka ve İsveç'ten gelenler — sığ sulara girebilen, açık denizde de yol alabilen dahiyane gemiler inşa etmişti. Bu teknik avantaj, nüfus baskısı ve siyasi bölünmelerle birleşince, akıncı, tüccar, sömürgeci ve paralı asker olarak müthiş bir hareketlilik kazandılar.

Sonraki üç yüzyılda iz bıraktıkları alan şaşırtıcı genişlikteydi: İrlanda (Dublin'i kurdular), İngiltere (Yorvik), Fransa (Normandiya), İzlanda, Grönland, hatta Newfoundland'da L'Anse aux Meadows'ta — Kolomb'dan beş yüz yıl önce Amerika'ya ulaşmış bir Avrupa yerleşmesinin tek bilinen kanıtı. Doğuda ise nehir yollarıyla Rusya'ya inip Bizans ve İslam dünyasıyla ticaret yaptılar. Viking Çağı 11. yüzyıl ortasında, İskandinav krallıklarının hristiyanlaşması ve merkezîleşmesiyle sona erdi.